தமயா

தமிழா.. உனக்கொரு தகவல்

2012-01-26T08:36:00.000-08:00

தன்னிடம் வந்தோரை

தாங்கிடும் தமிழ் மனமே..

உன்னை கண்ணீரில் தள்ளுதே,

இன்று பல இனமே..

ஈழத்தில் நம் இனம்,

வேரற்று சாகிறது.

வேதனை பாரத்தில்

உயிர்வற்றி வேகிறது.

அண்டை மாநிலத்தோடு ,

சண்டை தான் மூள்கிறது.

மண்டை உடைபட்டு

வன்முறை நீள்கிறது.

நீருக்கு போரிடும் நிலைமை

தான் இன்று.

பாருக்குள் ஒன்றுபடும் இன்ப

நாள் என்று?

செல்லும் இடமெல்லாம்,

தமிழனுக்கு தலைகுனிவு..

வெல்லும் நம் இனம் வேண்டும்

இனி, பெரும் துணிவு.

இழிநிலை தாங்கும் தமிழனே,

இனியும் நீ உறங்காதே.

நீ வீரத்தின் சாரம் என்பதை மறக்காதே.

பக்கத்து மாநிலத்தில் பகைமை

கொள்ளும் வேதனை.

திக்கத்து நிற்கிறோம் விடியாத

பெரும் சோதனை.

உறவு தேசமெல்லாம்

உதறுகின்ற மோசம்.

இரவு போலவே இன்னும்

விடியாத நம் தேசம்.

வீரம் விளைந்தது நம்

மண்ணில் தான் - இன்று

ஈரம் கசிவதும் நம்

கண்ணில் தான் .

ஓடி ஒளிந்திடும் தன்மானத்தமிழனே

கூடி இணைந்து எதிர்த்திடு கயவனை.

பொறுமை காத்தது போதும் நண்பா.

போரிட நீ மாறு இன்னொரு அம்பா..

தமிழனை தாக்கும்

மடையனை எல்லாம்,

படையென திரண்டு எதிர்த்திடுவோம்.

குடையென மக்களை காக்க வரும்

தடைகளையெல்லாம் உடைத்திடுவோம்.

உறங்கியது போதும் எழுந்திரு.

நாட்டைக்காக்க புயலாய் புறப்படு......

சிந்திவிடு

2012-01-26T06:53:00.000-08:00

சிரிப்பை சிந்திவிடு - அது

அழகின் ரகசியம்.

வியர்வை சிந்திவிடு - அது

உழைப்பின் உன்னதம்.

அன்பை சிந்திவிடு - அது

ஆன்மாவின் அதிசயம்.

நல்வார்த்தைகளை சிந்திவிடு - அது

நட்பின் துவக்கம்......

காதல்

2012-01-19T05:24:00.000-08:00

இன்பசுகங்களையும், துன்பசுமைகளையும்
அடக்கி வைத்திருக்கும் ஆழிப்பேரலை.

வெள்ளமென கனவை சுமந்த இரு உள்ளங்களை

கட்டிப்போடும் அதிசய மாயவலை.

உணர்வுகளை மாற்றி,உலகத்தின் அழகைகூட்டிவிடும்.

உள்ளம் அவள் நினைவால் செல்லரித்து காட்டுத்தீயாய் சுடும்.

சுவர் எழுப்பி தடுத்தாலும் சுக்குணூறாய் நொறுங்கிவிடும்.

பார்வைபடும் இடமெல்லாம் அவள் வதனமுகம் மட்டும் வந்துபோகும்.

அவளை பார்க்காத நேரத்தில் உடல்தீயாய் வெந்து போகும்.

காற்றும் நுழையாத இடத்தில் நொடிக்குள் படரும் கொடி அவள்.

வாட்டும் இரவுப்பொழுதில் எனைத்தாங்கும் மடி அவள்.

அவள் அருகில் இருந்தால் பேச்சுவராது.

அவள் தொலைவில் மறைந்தால் மூச்சே இராது.

கடலில் நடக்கவும் காற்றில் மிதக்கவும் கற்றுத்தரும்.

புதுஒரு உலகத்தில் புகுந்தது போன்ற உணர்வு வரும்.

அவள் இதழ் உதிக்கும் வார்த்தையெல்லாம்,ஒலியும்,ஒளியுமாய்,

இதயக்கணினியில் இருக்கும்.

அவ்வப்போது உயிர்த்தெழுந்து நெருஞ்சியாய் உயிரைத்தைக்கும்.

யாரிடம் பேசினாலும் மனம்மட்டும் அவளிடம் புள்ளியில் சிக்கிய கோலமாய்........

நேரத்தை கடந்து அவளிடம் பேசிட அலைபேசி எங்களுக்கு பாலமாய்....

அடிக்கடி தலைவாரி அழகுபார்க்கிறேன்.

நான் கண்ணாடி முன்னாடி நின்று சிரிக்கிறன்.

கதிரவன் வந்தும் கண்விழிக்காத நான் வைகரையில் எழுந்து அவள் வாசலில் நிற்கிறேன்.

சுழலும் மின் விசிறியாய் மனம் அவளை சுற்றியே சுழலுது....

பூசனிகொடிபோல் அவள் வாசலை தேடியே படருது....

கத்தும் கடல்போல் உள்ளம் அடிக்குது.

சித்தம் கெட்டு சிலநேரம் வெடிக்குது.

காதல் அரும்பு இதயத்தில் பூத்துவிட்டால்,உறக்கம் நம்மை உதறிவிடும்.

தனிமையில் இதயம் கதறியழும்.

மௌனம் மட்டும் மணிக்கனக்காய் பேசும்.

அவள் சுவாசமே உயிர் காற்றாய் வீசும்.

தானே புயலாய் புரட்டிப்போடும்,அவள் காதல் தானே!

ஏனோ தெரியவில்லை அவளாகிப்போனேன் நானே!

ஹைகூ

2012-01-07T19:09:00.000-08:00

பொய்த்துப்போன பருவமழையால்

விவசாயி வடித்த கண்ணீர்

கடல்.

யாரிடம் காதல் தோல்வி

ஓயாமல் அழுகிறது

மழை.

தடாகத்தின் அழுக்கை தின்று

சுத்தப்படுத்தும் மீன்,பொதுநலவாதி.

தன்னை மட்டும் உயர்த்திக்கொள்ளும்

அரசியல்வாதி, சுயநலவாதி...............

மழைமீது கொண்ட காதலால்

பூமி பிரசவித்தது,

புல்வெளி குழந்தை.

கள்வன் போல் வைகறையில் வந்து,

கரைதாண்டி ஊருக்குள் புகுந்து,

உயிர்களை குடித்த கடல் பருந்து.

..... சுனாமி.

தானே புயல்

2012-01-07T08:02:00.000-08:00

தானே புயல் தானே என்று தாழிட்டு உள்ளிருந்தேன்.

ஆற்பரித்து அடித்த புயல் ஊரை மெல்ல சிதைத்தது.

வெளிச்சமில்லா நடு இரவில், அச்சத்தில் இதயம் துடித்தது.

இரக்கமில்லா புயல் அரக்கனால் உறக்கமில்லை கண்களுக்கு.

உனை தடுக்க வழி இல்லை, அன்றிரவு எங்களுக்கு.

சுழற்றி அடித்து மிரட்டினாய்.

கிடைத்த பொருளை சுருட்டினாய்.

வெளியில் வந்தால் விரட்டினாய்.

எங்கள் விடியலை நீ புரட்டினாய்.

புத்தாண்டை வரவேற்க புன்னகைத்து காத்திருக்க,எங்கள்

சொத்தை எல்லாம் சீர்குலைக்க எங்கிருந்து நீ வந்தாய்?

சித்தாடை கட்டிக்கொண்டு ஆடிபாடும் வேளையிலே,

சிந்திடும் கண்ணீரோடு சிதறிய உடைமைகளை

தேடும் நிலை நீ தந்தாய்.

துயில்கொள்ளும் வேலையிலே புயலாக நீ வந்தாய்.

எழிலான ஊரையெல்லாம் தலைகீழாய் மாற்றி சென்றாய்.

வறுமையில் வாடிய உறவுகளை நீ கொன்றாய்.

கருமையாய் வாழ்வை மாற்றி

கவலைகளை நீ தந்தாய்.

நீ ஆடியது பல மணிநேரம்,ஆண்டுகள் ஆனாலும்

இறக்க முடியாத பாரம்.

இழப்புகளை காண இரவு மெல்ல விடிந்தது.

வரமான மரங்கள் எல்லாம் மண்ணிலே ஒடிந்தது

வயல்,வீடு,தோட்டமெல்லாம் வசந்தத்தை இழந்தது.

சொல்லாத சோகமெல்லாம் முகத்தினில் தெரிந்தது.

வரும்காலம் ஏசும்படி உன் செயல் அமைந்தது.

உயிர்களையும், உடைமைகளையும் இழந்துவிட்டு,

வீதியிலே நிற்கின்றோம் வாழ்வை கேட்டு.

இயற்கையே எங்கள் மீது இரக்கம் காட்டு.

வேதனையை வேரோடு தூர ஓட்டு.

கோபத்தை காட்டியதால் மாறியது எங்கள் கோலம்.

மாற்றுமா வேதனையை இனிவரும் எதிர்காலம்?

ஆற்ற ஆளின்றி அல்லலில் இன்று.

நம்பிக்கை கரம் கொண்டு நாங்கள்

கரை சேருவது என்று?

மனங்கனிந்த 2012 புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்!

2011-12-31T22:46:00.000-08:00

எனது இணைய நண்பர்கள் / தோழிகள், தமிழ்நாடு குறுஞ்செய்திக் கவிஞர் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவருக்கும் எனது மனங்கனிந்த 2012 புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்!

அன்புடன்....
- கு. தமயந்தி

தாய்

2011-12-28T06:55:00.000-08:00

கருவறையில் என்னை வைத்து காத்திட்ட அன்னை ..
உயிர்கொண்ட உடல்போல காக்கிறாளே என்னை..
கத்தும்கடல் முத்தைப்போல
என்நிழல்வாழ்வின் நிஜமாக நீ வந்தாய்...
முத்தமிட்டு கன்னத்திலே என்முகவரியை நீ தந்தாய்...
பாராட்டி,சீராட்டி பார்த்து பார்த்து நீராட்டி
பூச்சூட்டி பொட்டு வைத்து
வான்நிலவை நீ காட்டி கதைசொல்லி நீ வளர்த்தாய்...
என்பேர்சொல்லி பள்ளியிலே கைதட்டும்சேதியெல்லாம் உன்செவியினிலே சேர்ந்தபின்னே
பெற்ற வயிறுகுளிர அன்று தானே நீ சிரித்தாய்.
சுள்ளிகளை பொறுக்கி வந்து சுடசுடவே சோறு ஆக்கி
பள்ளிவிட்டு நான் வந்தால் பாசம்பொங்க ஊட்டிடுவாய்
சோர்வுற்று நான் இருந்தால் கனிவான உன் வாய்விருந்தால்
மடிசாய்ந்து தலைகோதி உற்சாகமூட்டிடுவாய்
நான்சிந்திய வார்த்தையெல்லாம் சிதறாமல் கோர்த்துவைத்து
அவ்வப்போது சொல்லி சொல்லி உன்ஆயுளை கூட்டிடுவாய்
உன்னை அம்மா என்று அழைத்துதான் என் அழகுதமிழ் பிறந்தது
உன்கரம்பற்றி நடக்கையிலே என்கவலை எல்லாம் பறந்தது
எத்தனையோ உறவுகளில் உன்உறவு விருட்சமாய்
என் வாழ்வெல்லாம் உன்னாலே ஆனது பெரும் வெளிச்சமாய்........

ஆழிப்பேரலை!

2011-12-28T05:23:00.000-08:00

சுனாமி !

===========

ஆறாத காயம் தந்த ஆழிப்பேரலையே.......

தீராத அந்தவலி இன்னும் மாறலையே....!

ஆண்டுகள் உருண்டோடி ஆயிரம் ஆனாலும்..

இன்று நடந்ததாய் நம்முன் நிழலாடும்!

நீ கொண்டுசென்ற உயிர்களைக்

காணாமல் துடித்ததே ஊர் ஜனம்..

கண்டுவர தூதுவிட்டு கண்ணீர்க்குளம் கட்டி,

கரையிலே நிற்கிறதே தினம் தினம்..!

பல்லாயிரம் உயிர்களைக் குடித்தது உன் சினம்...

அதனால் குவிந்ததோ மலைஎன பிணம், பிணம்....!

திட்டம்போட்டு நீ பார்த்திருந்தாய்…உயிர்களை

திரட்டிச் செல்ல நீ காத்திருந்தாய்..

உறங்கும் வேளையிலே ஊருக்குள் ஏன் புகுந்தாய்?

கண்ணிமைக்கும் நேரத்திலே கயவனாய் ஏன் வந்தாய்?

பால்குடித்து உறங்கிய குழந்தையின்

பால்முகத்தைக் காணாமல்,

தாய் கிடந்து தவிக்கின்றாள்

தாளாத வேதனையால் !

தரைமீனாய் துடிக்கின்றாள்!

பச்சைக் குழந்தை ஒன்று

எச்சில் முத்தமிட தாய்முகத்தைத் தேடுது....

காணாத ஏக்கத்திலே உயிர்வற்றி வாடுது.....

கணவனை இழந்த மனைவி கதற,

மனைவியை இழந்த கணவன் பதற,

உடல்களைத் தேடி உறவுகள் சிதற,

நீமட்டும் அமைதியாய் அடங்க,

கண்ணீர் கூக்குரல் ஊரெங்கும் தொடங்க,

உயிரையும், உடமையும் உனதாக்கிக்கொண்டாய்.

இதில்என்ன இன்பம்நீ அன்று கண்டாய்?

கடல்காண வரும்போதெல்லாம் இதயம் திட்டித் தீர்க்கிறது.

அந்த நாளை நினைத்தால் மட்டும்

கண்கள் குருதியை வார்க்கிறது.

அறிவியல்கூட உன்னிடம் தோற்றது..

அன்பான உறவுகளை நாங்கள்

எப்போதுதான் மீட்பது?

- கு. தமயந்தி, கள்ளக்குறிச்சி

(தமிழ்நாடு)

தமயா கவிதை

2011-12-24T07:19:00.000-08:00

வெட்டி விட்டாலும்
விரல் நகம் வளர்கிறது..

முட்டி மோதி
சிறு விதை எழுகிறது..

நாட்கள் தேய்ந்தாலும்
வருடங்கள் வளர்கிறது..

நாம் மட்டும் ஏன்
அறையில் அமர்ந்து
ஆகாயம் பார்க்கிறோம் ?